«DİZ ÇÖKTÜ VE ADINI SORDU» — CUMHURBAŞKANI RECEP TAYYİP ERDOĞAN VE EMİNE ERDOĞAN’IN İSTANBUL’DAKİ BİR SOSYAL YARDIM MERKEZİNE YAPTIĞI SESSİZ ZİYARET, ONLARCA İNSANI DUYGULANDIRDI

İstanbul’un tarihi merkezindeki sokaklar henüz tam olarak uyanmamıştı. Sabahın erken saatlerinde gönüllüler, Yenikapı yakınlarında faaliyet gösteren bir sosyal yardım merkezinin önünde katlanır masaları kurmaya başlamıştı.

Serin sabah havası kaldırımlarda dolaşırken, sıcak çorba kazanlarından yükselen buhar, yeni pişmiş ekmekler, meyveler ve ihtiyaç sahiplerine dağıtılacak yardım paketleriyle birleşiyordu.

Gönüllülerin çoğu için bu, sıradan bir sabah gibi görünüyordu.

Merkez her gün evsizlere ve zor durumda kalan vatandaşlara kahvaltı, battaniye, hijyen ürünleri ve geçici destek sağlıyordu.

Çalışanlar gün doğmadan önce kahve hazırlıyor, malzemeleri düzenliyor ve listeleri kontrol ediyordu.

Ancak saat altıya doğru, birkaç koyu renkli araç merkezin önünde sessizce durdu.

İlk anda kimsenin gelenlerin kim olduğunu anlaması mümkün olmadı.

Ortada televizyon kameraları yoktu.

Resmî bir açıklama yapılmamıştı.

Kapıda bekleyen fotoğrafçılar da bulunmuyordu.

İşte tam da bu durum dikkat çekiyordu.

Kısa süre sonra Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan araçlardan birinden indi. Elinde battaniyeler ve temel ihtiyaç malzemeleriyle dolu kutular vardı.

Yanında ise sade bir kıyafet tercih eden ve sabahın serinliğine karşı sıkıca giyinmiş olan Emine Erdoğan yürüyordu.

Tanıkların aktardığına göre bazı gönüllüler gördükleri karşısında büyük şaşkınlık yaşadı.

Hatta yardım merkezindeki bazı çalışanlar, ziyaret hakkında önceden bilgilendirilmediklerini daha sonra dile getirdi.

Ziyaretin, çeşitli sosyal sorumluluk projelerinde görev alan bir vakıf aracılığıyla sessizce organize edildiği öğrenildi.

Amaç son derece basitti.

Ne konuşma vardı.

Ne tören vardı.

Ne de resmî bir program.

Sadece yardım etmek.

İlk ihtiyaç sahipleri kahvaltı için içeri girmeye başladığında, çoğu kişi yiyecek dağıtan kişilerin Cumhurbaşkanı ve eşi olduğunu hemen fark etmedi.

Recep Tayyip Erdoğan sakin bir şekilde insanları selamlıyor, sıcak çay ve kahve servis ediyor, kahvaltı tabaklarını dağıtıyordu.

Emine Erdoğan ise battaniyeleri, kışlık kıyafetleri ve hijyen malzemelerini düzenliyor, ardından insanlarla birebir sohbet ediyordu.

“Nasılsınız?”

“Bu gece rahat uyuyabildiniz mi?”

“Yemeğin dışında başka bir ihtiyacınız var mı?”

Orada bulunanlar, ortamın daha ilk dakikalardan itibaren değişmeye başladığını anlattı.

Kurumsal ziyaretlerde birkaç saniyeyi geçmeyen karşılaşmaların aksine, Erdoğan çifti insanların hikâyelerini sonuna kadar dinliyordu.

İsimlerini soruyorlar,

Anlattıkları ayrıntıları hatırlıyorlar,

Ayakta durmak yerine insanların yanına oturuyorlardı.

Ve sonra günün en unutulmaz anı yaşandı.

Girişe yakın bir köşede, eski gri bir paltoya sarılmış yaşlı bir adam oturuyordu.

Sessizce kahvaltısını yapıyor, kimseyle göz göze gelmek istemiyordu.

Gönüllüler, adamın adının Mehmet olduğunu ve haftalardır geçici barınaklar arasında yaşam mücadelesi verdiğini anlattı.

Neredeyse hiç konuşmuyordu.

Birçok kişi, Emine Erdoğan’ın sabah boyunca onu birkaç kez dikkatle izlediğini fark etti.

Bir süre sonra eline sıcak bir çay ve temiz bir battaniye aldı.

Yavaşça onun yanına yürüdü.

Tanıkların anlattığına göre merkezde adeta sessizlik hâkim oldu.

Emine Erdoğan yardım paketini uzatıp yoluna devam etmek yerine, Mehmet’in göz hizasına gelebilmek için diz çöktü.

Samimi bir gülümsemeyle ona baktı.

Sonra adını sordu.

Mehmet birkaç saniye boyunca donup kaldı.

Sanki kendisiyle konuşanın gerçekten kim olduğunu anlamaya çalışıyordu.

Gönüllülerin ifadelerine göre ikili dakikalarca sohbet etti.

Sağlığından,

Son haftalardaki soğuk havalardan,

Ve yıllardır görüşemediği ailesinden bahsetti.

Ortada kamera yoktu.

Kimse müdahale etmiyordu.

Danışmanlar konuşmayı bölmüyordu.

Bu yalnızca insani bir sohbetti.

Daha sonra Emine Erdoğan’ın söylediği bir cümle, oradaki herkesin hafızasına kazındı.

“Hayatınız hâlâ çok değerli. Ve düşündüğünüzden çok daha fazla önem taşıyorsunuz.”

Mehmet hemen başını eğdi.

Gözleri dolmaya başladı.

Bazı gönüllüler daha sonra kendi duygularını kontrol etmekte zorlandıklarını itiraf etti.

İçlerinden biri yaşananları şu sözlerle özetledi:

“Bu bir siyasi etkinlik gibi görünmüyordu. Tam anlamıyla bir insanlık örneğiydi.”

Bu sırada Cumhurbaşkanı Erdoğan da yemek salonunda dolaşmayı sürdürüyordu.

Bir noktada boynundaki atkıyı çıkararak kapı yakınında üşüyen genç bir adama verdi.

Genç adam önce kabul etmek istemedi.

Ancak Erdoğan gülümseyerek ısrar etti ve atkıyı omuzlarına yerleştirdi.

Oradaki herkes aynı konuda hemfikirdi.

Ortada gösteriş yoktu.

Acele yoktu.

Kameralara oynanan hareketler yoktu.

Sadece insanların birbirine yardım ettiği samimi bir ortam vardı.

Sabah ilerledikçe Erdoğan çifti yiyecek dağıtmaya, bağışlanan kıyafetleri düzenlemeye ve onlarca kişiyle konuşmaya devam etti.

Bazı insanlar, uzun zamandır ilk kez birinin gerçekten kendilerini dinlediğini söyledi.

Bir kadın, aylar sonra ilk kez birinin ona içtenlikle nasıl hissettiğini sorduğunu anlattı.

Başka bir adam ise aldığı battaniye ve birkaç sıcak söz sonrasında gözyaşlarına hakim olamadı.

Saatler geçtikçe ziyaret haberi çevredeki mahallelere ve sosyal yardım kuruluşlarına yayılmaya başladı.

Ancak ilgi artmasına rağmen çift, resmî fotoğraf çekilmesi yönündeki teklifleri geri çevirdi.

Yardım etmeye devam etmeyi tercih ettiler.

Çalışanların anlattığına göre Emine Erdoğan ayrıca iki çocuğuyla birlikte geçici olarak merkezde kalan genç bir anneyle uzun süre sohbet etti.

Eğitimden konuştular.

Barınma sorunlarından konuştular.

Ruh sağlığından ve yeniden hayata başlamanın zorluklarından konuştular.

Bir ara Emine Erdoğan, hikâyesini anlatan kadının elini tuttu.

Kadın gözyaşlarını tutmakta zorlanıyordu.

Daha sonra şöyle dedi:

“Benimle bir Cumhurbaşkanı eşi gibi değil, bir anne gibi konuştu.”

Sabah sona ererken o gün için hazırlanan yardım paketlerinin neredeyse tamamı dağıtılmıştı.

Gönüllüler çıkış kapısının yakınında toplanmaya başladı.

Ne resmî bir veda vardı.

Ne konuşmalar.

Ne de törenler.

Sadece teşekkür duygusu hakimdi.

Ayrılmadan önce Emine Erdoğan dönüp Mehmet’e son kez baktı.

Yaşlı adam yavaşça ayağa kalktı.

Birkaç saniye boyunca ona baktı.

Ve yalnızca dört kelime söyledi:

“Beni gerçekten gördünüz.”

Yakında bulunanlar, ardından oluşan sessizliği asla unutamayacaklarını söyledi.

Bazıları ağladı.

Bazıları ise İstanbul’un serin sabahında Erdoğan çiftinin sessizce uzaklaşmasını izledi.

O gece gönüllülerden biri sosyal medyada kısa bir paylaşım yaptı.

Mesaj kısa sürede binlerce kişiye ulaştı.

“Bu siyaset değildi,” diye yazdı.

“Bu, insan onuruydu.”

Ertesi gün hikâye çok sayıda dijital platformda ve yerel basında konuşulmaya başladı.

Ancak o sabah orada bulunanlar için en güçlü hatıra; makamlar, unvanlar ya da fotoğraflar değildi.

Onların hafızasında kalan şey, unutulduğunu düşünen bir adamın yanına diz çöken bir kadının ona yıllardır duymadığı bir gerçeği hatırlatmasıydı:

Hâlâ değerli olduğu ve hâlâ önem taşıdığı gerçeği.